Δοκιμή σκληρότητας σε συγκολλήσεις
Η δοκιμή σκληρότητας σε συγκολλήσεις μετρά τοπικές τιμές σκληρότητας στη ζώνη θερμικής επιρροής, στο μέταλλο συγκόλλησης και στο βασικό υλικό. Στόχος είναι να περιοριστούν οι ανεπίτρεπτες σκληρύνσεις.
Φυσικοχημικός μηχανισμός δράσης
Η δοκιμή σκληρότητας μετρά την αντοχή της δομής του υλικού σε διάφορα σημεία μιας συγκόλλησης. Αυτό γίνεται με τη μέτρηση της αντίστασης τάσης ενός υλικού υπό καθορισμένη πίεση.
Μεταλλουργική σημασία & κίνδυνοι στη συγκόλληση
Μια πολύ σκληρή συγκόλληση μπορεί να οδηγήσει σε ρωγμές και αστοχία, καθώς δεν έχει αρκετή ευελιξία. Μη επιτρεπτές αυξήσεις σκληρότητας μπορούν επίσης να επηρεάσουν την ανθεκτικότητα του υλικού και να μειώσουν τη διάρκεια ζωής των εξαρτημάτων.
Πρακτική στο συνεργείο & οδηγίες δράσης
Για μια σωστή δοκιμή σκληρότητας είναι σημαντικό η μέτρηση να γίνεται στα σωστά σημεία: στη ζώνη θερμικής επιρροής (ΖΘΕ), στο υλικό συγκόλλησης και στο βασικό υλικό. Η ακριβής μέτρηση σκληρότητας πρέπει να γίνεται με μέγγενη σκληρότητας ή μέγγενη Brinell. Τα επιτρεπτά όρια σκληρότητας ποικίλλουν ανάλογα με το υλικό και την εφαρμογή, αλλά είναι σημαντικό η σκληρότητα του υλικού συγκόλλησης να μην είναι υψηλότερη από αυτή του βασικού υλικού.