Διακρυσταλλική διάβρωση λόγω εξαθλίωσης χρωμίου
Η διακρυσταλλική διάβρωση λόγω εξαθλίωσης χρωμίου δημιουργείται στα όρια των κόκκων από αποβολές καρβιδίων πλούσιων σε χρώμιο και εξαθλίωση χρωμίου κοντά στη μήτρα. Αυτό οδηγεί σε τοπική διάβρωση και σχηματισμό ρηγμάτων.
Φυσικοχημικός μηχανισμός δράσης
Καρβίδια πλούσια σε χρώμιο, όπως ο καρβίδιο του χρωμίου (Cr₃C₂), σχηματίζονται κατά τη διάρκεια της συγκόλλησης. Αυτά τα καρβίδια παρουσιάζουν υψηλή διαλυτότητα στη μήτρα και οδηγούν σε εξαθλίωση του χρωμίου στα όρια των κόκκων. Η εναπομένουσα αντίδραση χρωμίου κοντά στη μήτρα σχηματίζει τότε ένα προστατευτικό στρώμα, το οποίο στα μη προστατευμένα όρια κόκκων οδηγεί σε τοπική διάβρωση.
Μεταλλουργική σημασία & κίνδυνοι κατά τη συγκόλληση
Αυτή η διάβρωση μπορεί να οδηγήσει σε τοπικές ρωγμές και παραμορφώσεις της ραφής συγκόλλησης. Είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη, καθώς δεν είναι αμέσως ορατή και επηρεάζει τις μηχανικές ιδιότητες της ραφής. Η διάρκεια ζωής του εξαρτήματος μειώνεται έτσι.
Πρακτική στο συνεργείο & οδηγίες δράσης
Για να αποφευχθεί η διακρυσταλλική διάβρωση λόγω εξαθλίωσης χρωμίου, είναι σημαντικό να διασφαλιστεί σωστή επιλογή και εκτέλεση των παραμέτρων συγκόλλησης. Αυτό περιλαμβάνει:
• Έναν βέλτιστο χρόνο τήξης από 15 έως 20 δευτερόλεπτα
• Έναν χρόνο ψύξης από 30 έως 40 δευτερόλεπτα μετά τη συγκόλληση
• Τη χρήση σταθεροποιημένων χαλύβων με χαμηλή περιεκτικότητα χρωμίου
• Μια σωστή προεπεξεργασία του τεμαχίου, για να ελαχιστοποιηθεί ο σχηματισμός καρβιδίων.