Διακρυσταλλική εξυγίανση
Η διακρυσταλλική εξυγίανση είναι ο εμπλουτισμός ξένων ατόμων στις διεπιφάνειες μεταξύ κρυσταλλιτών κατά τη στερεοποίηση. Αυτό αυξάνει την ευαισθησία σε θερμές ρωγμές και διάβρωση.
Φυσικοχημικός μηχανισμός δράσης
Κατά την ψύξη των τήγμάτων, ξένα άτομα (όπως οξυγόνο, άζωτο ή υδρογόνο) μπορούν να συγκεντρωθούν στις διεπιφάνειες μεταξύ των κρυσταλλιτών. Αυτή η εκκρίση μπορεί να προκληθεί από ατελή αποξείδωση ή χημικές αντιδράσεις κατά τη στερεοποίηση.
Μεταλλουργική σημασία & κίνδυνοι στη συγκόλληση
Η διακρυσταλλική εκκρίση οδηγεί σε αυξημένη ευαισθησία σε θερμά ρήγματα, καθώς τα συγκεντρωμένα ξένα άτομα επηρεάζουν τη σκληρότητα και την αντοχή σε τάση των ορίων των κρυστάλλων. Επιπλέον, μπορεί να αυξήσει την ευαισθησία στη διάβρωση, προωθώντας χημικές αντιδράσεις στις εκκρίσεις. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πρόωρη υποβάθμιση του μετάλλου.
Πρακτική στο συνεργείο & οδηγίες δράσης
Για να αποφευχθεί η διακρυσταλλική εκκρίση, είναι σημαντικό να πραγματοποιείται προσεκτική αποξείδωση και ο χρόνος τήξης να διατηρείται όσο το δυνατόν συντομότερος. Σε υψηλής ποιότητας χάλυβες, η χρήση προστατευτικών αερίων (όπως Ar) μπορεί επίσης να βοηθήσει στην απομάκρυνση ξένων ατόμων από τη ζώνη συγκόλλησης. Η ψύξη πρέπει να γίνεται ελεγχόμενα, για να διασφαλιστεί ομοιόμορφη στερεοποίηση και ελάχιστες τάσεις.