Φάση διακρυσταλλικής εκκρίσης
Η φάση διακρυσταλλικής εκκρίσης είναι τοπικός εμπλουτισμός συνοδευτικών στοιχείων στα όρια των κόκκων κατά τη στερεοποίηση, που αυξάνει την τάση για θερμά ρήγματα ή ψαθυρή θραύση.
Φυσικοχημικός μηχανισμός δράσης
Κατά την ψύξη των μετάλλων δημιουργούνται τοπικοί εμπλουτισμοί συνοδευτικών στοιχείων στα όρια των κόκκων. Αυτές οι φάσεις εκκρίσης μπορούν να σχηματιστούν σε διάφορες δομές όπως μαρτενσίτη ή Widmanstätten.
Μεταλλουργική σημασία & κίνδυνοι στη συγκόλληση
Αυτές οι φάσεις κάνουν τη συγκόλληση ιδιαίτερα ψαθυρή και επιρρεπή σε θερμά ρήγματα. Μπορούν να προκληθούν από πολύ γρήγορη ψύξη ή ανομοιόμορφη στερεοποίηση, που επηρεάζει την αντοχή και την ολκιμότητα της ραφής.
Πρακτική στο συνεργείο & οδηγίες δράσης
Για να αποφευχθούν οι διακρυσταλλικές φάσεις εκκρίσης, είναι σημαντικό να διασφαλίζεται ελεγχόμενη ψύξη. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με τη χρήση προστατευτικών αερίων ή με εφαρμογή νερού ψύξης. Σε υψηλής ψαθυρότητας χάλυβες, το κρίσιμο παράθυρο θερμοκρασίας (t8/5) πρέπει να διατηρείται μεταξύ 10 και 20 δευτερολέπτων, για να επιτευχθεί ομοιόμορφη στερεοποίηση.