Διαχωρισμός στα όρια κόκκων
Ο εμπλουτισμός ξένων ατόμων ή κραματικών στοιχείων στα όρια μεταξύ των κρυσταλλιτών αυξάνει την αντοχή δεσμού και μπορεί να αποτρέψει ρωγμές.
Φυσικοχημικός μηχανισμός δράσης
Ο διαχωρισμός στα όρια των κόκκων αναφέρεται στη συγκέντρωση ξένων ατόμων ή στοιχείων κραματοποίησης στα όρια μεταξύ των κρυσταλλιτών. Αυτός ο εμπλουτισμός μπορεί να προκύψει από διεργασίες διάχυσης κατά τη συγκόλληση ή την ψύξη.
Μεταλλουργική σημασία & κίνδυνοι κατά τη συγκόλληση
Ένας αυξημένος διαχωρισμός στα όρια των κόκκων μπορεί να βελτιώσει την αντοχή και την ολκιμότητα της συγκόλλησης, αυξάνοντας την αντοχή του δεσμού μεταξύ των κρυσταλλιτών. Αυτό αποτρέπει ρωγμές και βελτιώνει τη δομή. Ωστόσο, ένας πολύ ισχυρός διαχωρισμός στα όρια των κόκκων μπορεί να οδηγήσει σε πολύ υψηλή σκληρότητα, η οποία μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τη μορφοποιησιμότητα και την ολκιμότητα.
Πρακτική στο συνεργείο & οδηγίες δράσης
Για να επιτευχθεί ένας βέλτιστος διαχωρισμός στα όρια των κόκκων, η διαδικασία συγκόλλησης θα πρέπει να ρυθμιστεί έτσι ώστε να υπάρχει επαρκής χρόνος για τη διάχυση ξένων ατόμων στα όρια των κόκκων. Αυτό μπορεί να ελεγχθεί με κατάλληλο χρόνο ψύξης και θερμοκρασία. Μια τιμή t8/5 μεταξύ 10 και 20 δευτερολέπτων είναι συχνά κατάλληλη για να εξασφαλιστεί ένας καλός διαχωρισμός στα όρια των κόκκων.