Φράγμα διάβρωσης χαλκού-νικελίου σε θαλασσινό νερό
Ένα λεπτό, σταθερό στρώμα σε κράματα CuNi στο θαλασσινό νερό, που περιέχει οξείδιο του χαλκού(I) και ενώσεις νικελίου. Εμποδίζει τη διάβρωση από βελονοειδή και σχισμογενή προσβολή.
Φυσικοχημικός μηχανισμός δράσης
Το φράγμα διάβρωσης χαλκού-νικελίου σε θαλασσινό νερό σχηματίζεται στην επιφάνεια κραμάτων CuNi, όταν αυτά βρίσκονται σε θαλασσινό νερό ή άλλα αλμυρά μέσα. Αποτελείται από ένα λεπτό στρώμα οξειδίου του χαλκού(I) και σταθερών ενώσεων νικελίου. Αυτό το στρώμα εμποδίζει την περαιτέρω οξείδωση του χαλκού και την ευαισθητοποίηση του κράματος στη διάβρωση.
Μεταλλουργική σημασία & κίνδυνοι κατά τη συγκόλληση
Το φράγμα διάβρωσης είναι ιδιαίτερα σημαντικό στη ναυπηγική βιομηχανία και σε άλλους τομείς με έντονα αλμυρά περιβάλλοντα. Προστατεύει τα κράματα CuNi από την εισαγωγή ιόντων χλωρίου, που μπορούν να προκαλέσουν διάβρωση. Χωρίς αυτό το φράγμα, το κράμα μπορεί γρήγορα να γίνει ευαίσθητο σε βελονοειδή και σχισμογενή προσβολή, οδηγώντας σε ρωγμές και αστοχία των εξαρτημάτων.
Πρακτική στο συνεργείο & οδηγίες δράσης
Για να διασφαλιστεί η διατήρηση του φράγματος διάβρωσης χαλκού-νικελίου σε θαλασσινό νερό, πρέπει να λαμβάνονται τα ακόλουθα μέτρα:
• Απόφυγε την εισαγωγή ιόντων χλωρίου στο περιβάλλον των κραμάτων CuNi.
• Κατά τη συγκόλληση ή την κατεργασία χρησιμοποίησε κατάλληλα προστατευτικά μέσα και τεχνικές για να μην καταστραφεί το φράγμα.
• Μετά τη συγκόλληση, τα εξαρτήματα πρέπει να τοποθετούνται σε καθαρό, ξηρό περιβάλλον για να σχηματιστεί νέο φράγμα διάβρωσης.