Βάθος νιτροσκλήρυνσης
Το βάθος νιτροσκλήρυνσης είναι το πάχος της επιφανειακής στοιβάδας, στην οποία επιτυγχάνεται υψηλότερη σκληρότητα από τον πυρήνα του χάλυβα μέσω της νίτρωσης. Αυτό αυξάνει την αντοχή και την ολκιμότητα, αλλά κάνει το υλικό πιο δύσκολο στη συγκόλληση.
Φυσικοχημικός μηχανισμός δράσης
Η νίτρωση είναι μια χημική διαδικασία κατά την οποία το άζωτο διαχέεται στην επιφάνεια του χάλυβα. Αυτό αλλάζει την κρυσταλλική δομή της επιφανειακής στοιβάδας και αυξάνει τη σκληρότητά της.
Μεταλλουργική σημασία & κίνδυνοι κατά τη συγκόλληση
Ένα μεγάλο βάθος νιτροσκλήρυνσης μπορεί να οδηγήσει σε δύσκολη συγκολλησιμότητα, επειδή το υλικό σε αυτή τη ζώνη είναι σκληρότερο. Αυτό αυξάνει τον κίνδυνο ρωγμών και μεγαλώνει τις τάσεις στο λουτρό συγκόλλησης. Αν ο χάλυβας συγκολληθεί πολύ σκληρός, μπορεί να προκληθούν θερμές ρωγμές ή ανομοιόμορφη παραμόρφωση.
Πρακτική στο συνεργείο & οδηγίες δράσης
Για να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος ρωγμών και ανομοιόμορφης συγκόλλησης, το βάθος νιτροσκλήρυνσης θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά την επιλογή του χάλυβα. Σε έντονα νιτρωμένα υλικά απαιτείται προσεκτική προετοιμασία και αργή μέθοδος ψύξης. Η μέγιστη σκληρότητα στη ζώνη συγκόλλησης θα πρέπει να είναι κάτω από 500 HV, για να διασφαλίζεται η ολκιμότητα.