Επιφανειακή σκληρότητα
Η επιφανειακή σκληρότητα είναι ο υψηλότερος βαθμός σκληρότητας στην άκρη ενός τεμαχίου, αναπτύσσεται μέσω θερμικών ή θερμοχημικών επεξεργασιών και επηρεάζει τη συμπεριφορά υπό μηχανική καταπόνηση.
Φυσικοχημικός μηχανισμός δράσης
Η επιφανειακή σκληρότητα προκύπτει από τη διάταξη των ατόμων στο άνω μικροκόκκο. Σε αυξημένη θερμοκρασία και ειδικά χημικά περιβάλλοντα, αυτά τα άτομα μπορούν να οργανωθούν σε ένα σκληρότερο κρυσταλλικό πλέγμα, αυξάνοντας τη σκληρότητα.
Μεταλλουργική σημασία & κίνδυνοι στη συγκόλληση
Μια υψηλή επιφανειακή σκληρότητα μπορεί να θωρακίσει καλύτερα το τεμάχιο υπό μηχανική καταπόνηση. Ωστόσο, μπορεί επίσης να οδηγήσει σε ρωγμές εάν η διαφορά με τη σκληρότητα του πυρήνα είναι πολύ μεγάλη. Επιπλέον, επηρεάζει τη μηχανουργησιμότητα και τη συγκόλληση του υλικού.
Πρακτική στο συνεργείο & οδηγίες δράσης
Για να επιτύχετε βέλτιστη επιφανειακή σκληρότητα, ελέγξτε με ακρίβεια τη θερμοκρασία και το χρόνο της επεξεργασίας. Σε χάλυβες με υψηλή περιεκτικότητα άνθρακα (π.χ. HSS), ο χρόνος ψύξης μετά τη συγκόλληση πρέπει να ελαχιστοποιηθεί για να αποφευχθούν ρωγμές. Χρησιμοποιήστε για μετρήσεις έναν σκληρομετρητή Rockwell ή ένα δείγμα σκληρότητας Brinell.