Συντελεστής διαφοροποίησης φωσφόρου
Ο συντελεστής διαφοροποίησης φωσφόρου είναι ο λόγος της συγκέντρωσης φωσφόρου στη στερεά κατάσταση προς τη συγκέντρωση στην υγρή κατάσταση κατά τη στερεοποίηση. Επειδή είναι σημαντικά μικρότερος του ενός, ο φωσφόρος εμπλουτίζεται έντονα στα τελευταία στερεοποιούμενα υπολείμματα τήγματος.
Φυσικοχημικός μηχανισμός δράσης
Ο συντελεστής διαφορισμού του φωσφόρου περιγράφει πόσο έντονα συγκεντρώνεται ο φωσφόρος κατά την στερεοποίηση από το υγρό τήγμα στους στερεούς μεταλλικούς κρυστάλλους. Επειδή η τιμή του είναι σαφώς κάτω από ένα (συνήθως μεταξύ 0,1 και 0,3), ο φωσφόρος συσσωρεύεται έντονα στα τελευταία στερεοποιούμενα υπολείμματα τήγματος.
Μεταλλουργική σημασία & κίνδυνοι κατά τη συγκόλληση
Ένας υψηλός συντελεστής διαφορισμού του φωσφόρου μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη συγκέντρωση φωσφόρου στα όρια των κόκκων της συγκόλλησης. Αυτό μπορεί να επηρεάσει την ολκιμότητα και την αντοχή του μετάλλου, καθώς ο φωσφόρος έχει ψαθυροποιό δράση. Επιπλέον, μπορεί να προκληθεί πορώδες και αυξημένη ευαισθησία σε θερμά ρήγματα.
Πρακτική στο συνεργείο & οδηγίες δράσης
Για να ελαχιστοποιηθούν οι αρνητικές επιπτώσεις του συντελεστή διαφορισμού του φωσφόρου, κατά την επιλογή αναλωσίμων συγκόλλησης θα πρέπει να προτιμάται χαμηλή περιεκτικότητα σε φωσφόρο. Ο χρόνος και η θερμοκρασία τήξης θα πρέπει να ρυθμίζονται έτσι ώστε να επιτυγχάνεται ομοιόμορφη ψύξη και όχι ταχεία στερεοποίηση. Σε χάλυβες δύσκολους στη συγκόλληση μπορεί να εξεταστεί η χρήση διαφοριστών με χαμηλότερο συντελεστή διαφορισμού φωσφόρου.