Ανάλυση υπολειμματικών αερίων
Μέθοδος δοκιμής για τον ποσοτικό προσδιορισμό των περιεκτικοτήτων διαλυμένων αερίων όπως υδρογόνο, άζωτο και οξυγόνο στο μέταλλο μέσω θερμής εκχύλισης με φέρον αέριο. Χρησιμεύει για τον ποιοτικό έλεγχο υλικών κατάλληλων για συγκόλληση.
Ανάλυση υπολειμματικών αερίων σημαίνει: Λιώνεις ή θερμαίνεις ένα δείγμα από το τεμάχιο και βλέπεις ποια αέρια υπάρχουν μέσα. Κυρίως πρόκειται για υδρογόνο, άζωτο και οξυγόνο.
Το υδρογόνο είναι ο κλασικός ύποπτος – αν είναι πολύ ψηλά, μετά τη συγκόλληση θα σου βγουν ρωγμές στο υλικό. Το άζωτο και το οξυγόνο επίσης καταστρέφουν τη δομή, αν είναι σε υπερβολική ποσότητα.
Βάζεις το δείγμα σε ένα τέτοιο όργανο μέτρησης, το οποίο το θερμαίνει και συγκρατεί τα αέρια που βγαίνουν. Μετά συγκρίνεις τις τιμές με αυτό που επιτρέπεται για το υλικό σου. Αν είσαι πάνω από τα όρια, πρέπει πριν τη συγκόλληση να δουλέψεις πιο καθαρά ή να προετοιμάσεις το υλικό διαφορετικά.