Δευτερογενής ανάπτυξη κόκκων
Η ανομοιόμορφη ανάπτυξη μεμονωμένων κόκκων εις βάρος των γειτόνων τους μετά την ολοκλήρωση της πρωτογενούς ανακρυστάλλωσης. Αυτό οδηγεί σε χονδρόκοκκη μικροδομή με χειρότερες ιδιότητες ολκιμότητας.
Αν βάλεις πολλή θερμότητα κατά τη συγκόλληση ή την ανόπτηση, οι μικροί κόκκοι στη δομή μεγαλώνουν και ενώνονται. Αυτό συμβαίνει όταν το μέταλλο είναι αρκετά hot για αρκετή ώρα – οι μικροί κόκκοι «καταβροχθίζονται» από τους μεγαλύτερους. Ο χονδρόκοκκος είναι πάντα κακός: το υλικό γίνεται ψαθυρό, χάνει σε δυσθραυστότητα και μπορεί να σπάσει, ειδικά σε κρύο ή κρουστικό φορτίο.
Στη ζώνη θερμικής επιρροής δίπλα στη ραφή έχεις το πρόβλημα πιο πιθανά. Σε πολυπερατές συγκολλήσεις, κάθε πέρασμα ξαναθερμαίνει το από κάτω – αν αυτό μπει στην κρίσιμη περιοχή θερμοκρασίας, ο κόκκος μεγαλώνει. Κρατά λοιπόν χαμηλή τη θερμική προσφορά, προσάρμοσε τη θερμοκρασία μεταξύ περασμάτων και μην ανόπτεις περισσότερο ή πιο hot από όσο χρειάζεται. Αν το υλικό το επιτρέπει, μπορείς μετά τη συγκόλληση να κάνεις κανονικοποίηση – αυτό λεπταίνει πάλι τον κόκκο. Χάλυβες με μικροκράματα όπως νιόβιο ή τιτάνιο είναι πιο ανθεκτικοί, αναστέλλουν την αύξηση του κόκκου από τη φύση τους.