Σκλήρυνση στερεού διαλύματος πυριτίου
Η σκλήρυνση στερεού διαλύματος πυριτίου αυξάνει το όριο θερμής και διαρροής μέσω διαλυμένου πυριτίου στο πλέγμα φερρίτη. Χρησιμεύει στην αποξείδωση και αποτρέπει τους πόρους, αλλά σε πολύ υψηλή περιεκτικότητα αυξάνει τη σκλήρυνση.
Φυσικοχημικός μηχανισμός δράσης
Η στερεοποίηση του πυριτίου σε μικτό κρύσταλλο είναι μια διαδικασία κατά την οποία το πυρίτιο διαλύεται στο πλέγμα του φερρίτη και σκληρύνει το κρυσταλλικό πλέγμα. Αυτό συμβαίνει με τη μεγέθυνση της κρυσταλλικής δομής και τη μείωση των βαθμών ελευθερίας των ατόμων.
Μεταλλουργική σημασία & κίνδυνοι κατά τη συγκόλληση
Το πυρίτιο αυξάνει την αντοχή και την ολκιμότητα του χάλυβα, αποτρέποντας τους πόρους και σταθεροποιώντας τη δομή. Ωστόσο, μια πολύ υψηλή περιεκτικότητα σε πυρίτιο (πάνω από 0,40 %) μπορεί να οδηγήσει σε σκλήρυνση, η οποία επηρεάζει την κατεργασιμότητα και τη διαστασιακή σταθερότητα. Αυτό μπορεί να προκαλέσει θερμά ρήγματα και άλλα προβλήματα σκληρότητας στο λουτρό συγκόλλησης.
Πρακτική εργαστηρίου & οδηγίες δράσης
Για να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά η στερεοποίηση του πυριτίου σε μικτό κρύσταλλο, η περιεκτικότητα σε πυρίτιο πρέπει να είναι μεταξύ 0,2 % και 0,4 %. Σε υψηλότερες περιεκτικότητες απαιτείται προσεκτικός έλεγχος της διαδικασίας συγκόλλησης για την ελαχιστοποίηση του κινδύνου σκλήρυνσης. Τα βήματα ψύξης πρέπει να εκτελούνται αργά για τη σταθεροποίηση της δομής και την αποφυγή σχηματισμού πόρων.