Σκληρότητα σκληροσκοπίου
Η σκληρότητα σκληροσκοπίου μετρά τη ελαστική σκληρότητα ενός υλικού μετρώντας το ύψος αναπήδησης ενός σφυριού με αδαμάντινη μύτη. Μεγαλύτερο ύψος αναπήδησης σημαίνει μικρότερη σκληρότητα.
Φυσικοχημικός μηχανισμός δράσης
Ένας σφυρίπτωσης με αδαμάντινη μύτη ρίχνεται από σταθερό ύψος στο δοκίμιο. Η ενέργεια της πτώσης μετατρέπεται εν μέρει σε κίνηση και εν μέρει σε παραμόρφωση του δοκιμίου. Το ύψος αναπήδησης εξαρτάται από τις ελαστικές ιδιότητες του δοκιμίου: όσο πιο σκληρό είναι το υλικό, τόσο πιο ψηλά αναπηδά η σφύρα.
Μεταλλουργική σημασία & κίνδυνοι κατά τη συγκόλληση
Η σκληρότητα σκληροσκοπίου δίνει έναν δείκτη για την ελαστική σκληρότητα του υλικού. Σε πολύ υψηλό βαθμό σκληρότητας, το υλικό μπορεί να είναι επιρρεπές σε ρωγμές και θραύσεις, ενώ ένας πολύ χαμηλός βαθμός σκληρότητας μπορεί να οδηγήσει σε πλαστική παραμόρφωση. Στον τομέα της συγκόλλησης είναι σημαντικό η σκληρότητα σε ψυχρή κατάσταση να μην είναι πολύ υψηλή, για να αποτραπούν ρωγμές.
Πρακτική εργαστηρίου & οδηγίες δράσης
Για ακριβή βαθμό σκληρότητας σκληροσκοπίου, η σφύρα πτώσης ρίχνεται από ύψος 10 cm. Το ύψος αναπήδησης μετριέται και συγκρίνεται με πίνακα σύγκρισης σκληρότητας. Ένα τυπικό υλικό όπως ο χάλυβας θα πρέπει να βρίσκεται σε βαθμό σκληρότητας από 45 έως 60 HRC. Σε ασυνήθιστα υψηλές ή χαμηλές τιμές, οι παράμετροι συγκόλλησης θα πρέπει να ελεγχθούν για να αποφευχθούν ρωγμές ή πλαστικές παραμορφώσεις.