Αλληλεπίδραση αποξείδωσης με άζωτο
Η αλληλεπίδραση αποξείδωσης με άζωτο δεσμεύει το ελεύθερο άζωτο, αποτρέπει τους πόρους και τη γήρανση από παραμόρφωση, σταθεροποιεί τις μηχανικές ιδιότητες.
Φυσικοχημικός μηχανισμός δράσης
Η αλληλεπίδραση αποξείδωσης με άζωτο αναφέρεται στον χημικό δεσμό του ελεύθερου αζώτου στο τήγμα από σχηματιστές νιτριδίων με βάση το αργίλιο ή το τιτάνιο. Αυτά τα υλικά αντιδρούν με το άζωτο και σχηματίζουν ένα πιο σταθερό νιτρίδιο, το οποίο παραμένει στην επιφάνεια του μετάλλου.
Μεταλλουργική σημασία & κίνδυνοι στη συγκόλληση
Η χρήση σχηματιστών νιτριδίων μειώνει το πορώδες στη συγκόλληση, καθώς είναι διαθέσιμο λιγότερο ελεύθερο άζωτο για τον σχηματισμό πόρων. Επιπλέον, αποτρέπει τη γήρανση από παραμόρφωση, σταθεροποιώντας το μέταλλο και αυξάνοντας μακροπρόθεσμα τις μηχανικές του ιδιότητες. Χωρίς αυτή την αλληλεπίδραση, στη ζώνη συγκόλλησης μπορούν να δημιουργηθούν πόροι, που μπορεί να οδηγήσουν σε ρήγματα, και το υλικό μπορεί με την πάροδο του χρόνου να γεράσει και να χάσει την αντοχή του.
Πρακτική στο συνεργείο & οδηγίες δράσης
Για να εφαρμοστεί με επιτυχία η αλληλεπίδραση αποξείδωσης με άζωτο, πρέπει να χρησιμοποιηθούν σχηματιστές νιτριδίων, όπως αργίλιο ή τιτάνιο, στο λουτρό τήξης. Η συγκέντρωση αυτών των υλικών πρέπει να ρυθμίζεται με ακρίβεια ανάλογα με το μέταλλο και τη μέθοδο συγκόλλησης. Πολύ υψηλή συγκέντρωση μπορεί να αλλάξει τη δομή και να επηρεάσει τις μηχανικές ιδιότητες, ενώ πολύ χαμηλή μειώνει την αποτελεσματικότητά τους.