Wydajność stapiania
Wydajność stapiania określa, ile materiału dodatkowego jest wprowadzane do jeziorka spawalniczego na jednostkę czasu. Wpływa na ekonomiczność i jakość spoiny.
Fizykochemiczny mechanizm działania
Wydajność stapiania odnosi się do strumienia masy materiałów dodatkowych, takich jak na przykład krzem czy tytan, do ciekłej kałuży spawalniczej. Te dodatki stosuje się, aby wpłynąć na określone właściwości struktury, np. wytrzymałość lub ciągliwość.
Znaczenie metalurgiczne i zagrożenia przy spawaniu
Zbyt mała wydajność stapiania może sprawić, że materiał dodatkowy nie przedostanie się w wystarczającej ilości do kałuży spawalniczej i nie spełni w pełni swoich zamierzonych efektów. Może to prowadzić do niewystarczającego odtlenienia lub do gorszych właściwości mechanicznych spoiny. Zbyt duża wydajność stapiania może natomiast prowadzić do przedawkowania, co może powodować przemiany fazowe lub zbyt dużą utratę węgla w spoinie, a to z kolei prowadzi do obniżonych właściwości mechanicznych i możliwych pęknięć.
Praktyka warsztatowa i instrukcje postępowania
Wydajność stapiania należy ustawić tak, aby materiał dodatkowy pozostawał w optymalnym zakresie stężenia w kałuży spawalniczej. Oznacza to, że ilość wprowadzaną na jednostkę czasu (np. kg/h) trzeba dokładnie kontrolować i utrzymywać. Dla krzemu typowy zakres wynosi zwykle między 0,1% a 0,5% metalu spoiny. Przy tytanie lub innych dodatkach optymalny zakres może się różnić i należy go ustalić według konkretnych wymagań oraz używanego metalu.