Martenzyt odpuszczony
Struktura powstająca podczas ponownego nagrzewania zahartowanego martenzytu, z wydzielaniem węglików w obszarze submikroskopowym. Zmniejsza to naprężenia własne i znacznie zwiększa ciągliwość.
Odpuszczanie to celowe odprężenie zahartowanego martensytu. Węgiel z przesyconej sieci wydziela się jako drobny węglik, dzięki temu twardość spada, a ciągliwość rośnie. Bez odpuszczania spoina pozostaje twarda i krucha, wtedy detal pęknie ci pod obciążeniem – zwłaszcza gdy w grę wchodzi jeszcze wodór.
Przy spawaniu stali ulepszonych cieplnie musisz uważać, żeby nie wprowadzić za dużo ciepła. Inaczej przestarzejesz spoinę, węgliki się rozrosną i wytrzymałość leci na łeb. Naturalne działanie odpuszczające od ściegu układanego jako następny możesz wykorzystać, jeśli temperatura międzywarstwowa jest odpowiednia.
Jeśli odpuszczasz celowo, nagrzewaj detal powoli i równomiernie, trzymaj go wystarczająco długo w temperaturze, a potem powoli ostudź w spokojnym powietrzu. Szybkie chłodzenie po odpuszczaniu tworzy ci tylko nowe naprężenia, tego nie chcesz.