Nawęglanie i azotowanie
Jednoczesne wprowadzanie węgla i azotu w temperaturach austenitycznych w celu zwiększenia hartowności.
Fizykochemiczny mechanizm działania
Podczas nawęglania i azotowania węgiel (C) i azot (N) rozpuszczają się w metalu. Dzieje się to w wysokich temperaturach, w których metal jest w stanie austenitycznym. Skład C i N tworzy stabilne cząsteczki, które osadzają się w sieci krystalicznej metalu.
Znaczenie metalurgiczne i ryzyko podczas spawania
Nawęglanie i azotowanie zwiększają wytrzymałość i ciągliwość materiału. Zapobiega również pojawianiu się pęknięć i poprawia odporność na korozję. Jednak zbyt wysoka zawartość węgla może prowadzić do pęknięć gorących, gdy metal stygnie zbyt szybko. Z kolei niewystarczająca zawartość azotu może skutkować gruboziarnistą strukturą i niską ciągliwością.
Praktyka warsztatowa i instrukcje postępowania
Aby zapewnić skuteczne nawęglanie i azotowanie, metal należy utrzymywać w temperaturze co najmniej 900 °C. Zawartość węgla powinna wynosić między 0,2% a 0,8%, podczas gdy zawartość azotu między 0,1% a 0,3% jest optymalna. Chłodzenie musi być kontrolowane, aby zapewnić równomierne zagęszczenie struktury.