Zasadowe otoczenie elektrody
Otoczyna z wapienia i fluorytu, która daje szczególnie ciągliwe i niskowodorowe stopiwo.
Fizykochemiczny mechanizm działania
Ciepło łuku rozkłada węglan wapnia na tlenek wapnia i dwutlenek węgla. Dwutlenek węgla osłania jeziorko spawalnicze przed powietrzem. Tlenek wapnia tworzy silnie zasadowy żużel. Ten żużel wiąże siarkę i fosfor z jeziorka. Fluoryt upłynnia żużel i reaguje z wodorem, tworząc kwas fluorowodorowy. Dzięki temu wodór uchodzi jako gaz. W spoinie pozostaje mniej niż 5 mililitrów wodoru na 100 gram metalu.
Znaczenie metalurgiczne i ryzyko podczas spawania
Elektrody zasadowe dają spoinę o wysokiej ciągliwości, nawet w ujemnych temperaturach. Niska zawartość wodoru zapobiega pęknięciom zimnym w stalach o wysokiej wytrzymałości. Wilgotne elektrody natychmiast podnoszą zawartość wodoru powyżej 10 ml/100 g – wtedy grożą pęknięcia wodorowe. Żużel zasadowy jest gęsty i szybko krzepnie. Powoduje to często chropowatą powierzchnię spoiny i trudny do usunięcia żużel.
Praktyka warsztatowa i instrukcje
Osusz elektrody przed spawaniem: 1–2 godzin w temperaturze 300–350 °C w piecu. Przechowuj je potem w temperaturze 100–150 °C w piecu grzewczym. Wyjmuj tylko tyle elektrod, ile zużyjesz w ciągu 4 godzin. Elektrody pozostawione na otwartym powietrzu dłużej muszą być ponownie osuszone. Oczyść dokładnie powierzchnie spawane: bez rdzy, oleju i farby. Spawaj krótkim łukiem, bez oscylacji. Pracuj prądem stałym, elektrodą na biegunie dodatnim. Przy grubych blachach lub stali o wysokiej wytrzymałości utrzymuj temperaturę podgrzewania wstępnego 100–200 °C.