Próba zginania
Próba zginania to niszczące badanie mechaniczne. Próbkę spawaną zgina się na trzpieniu. Od razu widać błędy w wiązaniu, pęknięcia lub brak plastyczności spoiny.
Fizykochemiczny mechanizm działania
Podczas zginania próbka jest mocno rozciągana na zewnętrznej stronie. Po wewnętrznej stronie jest ściskana. Spoina i strefa wpływu ciepła muszą wytrzymać to odkształcenie bez pęknięcia. Ciągliwa struktura odkształca się plastycznie. Krucha struktura pęka natychmiast.
Znaczenie metalurgiczne i ryzyko podczas spawania
Próba zginania ujawnia błędy spawalnicze, takie jak braki w przetopieniu, wtrącenia żużla, pory i pęknięcia. Te błędy działają jak karb. Koncentrują naprężenia i prowadzą do przedwczesnego pęknięcia. Zbyt twarda, martenzytyczna spoina również pęka krucho. Próba pokazuje także błędy w strefie wpływu ciepła.
Praktyka warsztatowa i instrukcje postępowania
Próbka jest pobierana poprzecznie do spoiny. Powierzchnia jest gładko szlifowana. Kąt zgięcia wynosi zwykle 180°. Średnica trzpienia zależy od normy. Według EN ISO 5173 wynosi ona 4-krotność grubości blachy. Temperatura badania to temperatura pokojowa. Prędkość zginania musi być mała. Pęknięcie o długości 3 mm uważa się za błąd. Próbka musi pozostać bez pęknięcia, w przeciwnym razie spawanie jest niedopuszczalne.