Węglikoazotowanie w złożu fluidalnym
Proces hartowania termochemicznego w złożu fluidalnym, polegający na jednoczesnej dyfuzji węgla i azotu do warstwy wierzchniej.
Fizykochemiczny mechanizm działania
W nawęglaniu azotowym w złożu fluidalnym przedmiot obrabiany i środek utwardzający (często gaz zawierający węgiel, taki jak metan lub etanol) są łączone w stanie fluidalnym. Temperatura jest podnoszona, aby atomy węgla i azotu mogły dyfundować do atomów powierzchniowych przedmiotu. Prowadzi to do zmiany składu chemicznego i właściwości strukturalnych powierzchni.
Znaczenie metalurgiczne i ryzyko podczas spawania
Nawęglanie azotowe w złożu fluidalnym zwiększa wytrzymałość i ciągliwość materiału, co czyni go odpowiednim do twardych zastosowań. Jednak zbyt szybki lub zbyt długi proces utwardzania może prowadzić do nierównomiernego utwardzenia, co może powodować pęknięcia lub uszkodzenia przedmiotu. Niewłaściwy stosunek gazu węgla do azotu może również prowadzić do niepożądanych reakcji chemicznych.
Praktyka warsztatowa i instrukcje
Aby przeprowadzić nawęglanie azotowe w złożu fluidalnym, przedmiot jest umieszczany w specjalnym urządzeniu hartowniczym w stanie fluidalnym. Temperatura jest podnoszona do około 900 °C, a stosunek gazu węgla do azotu ustawiany na 1:2. Czas hartowania wynosi zazwyczaj od 30 do 60 minut, w zależności od rodzaju materiału i pożądanych właściwości. Po procesie hartowania przedmiot musi być schłodzony, aby ustabilizować nowe właściwości strukturalne.