Strefa dyfuzyjna węglikoazotowania
Warstwa wierzchnia wzbogacona termochemicznie, w której zarówno węgiel, jak i azot dyfundują jednocześnie. Znacznie zwiększa dynamiczną nośność kół zębatych i wałów.
Fizykochemiczny mechanizm działania
Strefa dyfuzyjna nawęglania azotowego powstaje w wyniku obróbki termochemicznej, podczas której węgiel i azot jednocześnie dyfundują do przedmiotu obrabianego. Dzieje się to w podwyższonej temperaturze i w atmosferze zawierającej zarówno węgiel, jak i azot.
Znaczenie metalurgiczne i zagrożenia podczas spawania
Strefa dyfuzyjna znacznie zwiększa twardość przedmiotu, co poprawia jego nośność i odporność. Jednak zbyt intensywna dyfuzja może prowadzić do zbyt wysokiej twardości, co czyni przedmiot podatnym na pękanie. Ponadto, przy nieprawidłowym postępowaniu, strefa dyfuzyjna może powodować nierównomierny rozkład twardości, a tym samym naprężenia, które mogą uszkodzić materiał.
Praktyka warsztatowa i instrukcje postępowania
Aby uzyskać optymalną strefę dyfuzyjną nawęglania azotowego, ważne jest dokładne ustawienie temperatury i czasu obróbki. Typowe wartości dla wielu gatunków stali to temperatura od 500 do 600 °C i czas od 2 do 4 godzin. Kluczowe jest również, aby przedmiot był dyfundowany w środowisku zawierającym zarówno węgiel, jak i azot, np. w atmosferycznej mieszaninie gazów CO2 i N2. Dokładny skład mieszaniny zależy od pożądanego stopnia twardości i specyficznych właściwości przedmiotu.