Granica plastyczności
Granica plastyczności to maksymalna wartość naprężenia, do której materiał ulega odkształceniu plastycznemu i przestaje się odkształcać. Dla aluminium i stali wysokowytrzymałych nie ma wyraźnej granicy plastyczności, dlatego stosuje się granicę plastyczności jako granicę bezpieczeństwa.
Fizykochemiczny mechanizm działania
Granica plastyczności to punkt, w którym materiał traci odkształcalność sprężystą i ulega uplastycznieniu. Dzieje się to poprzez zmianę atomowej struktury krystalicznej i tworzenie nowych wiązań między atomami.
Znaczenie metalurgiczne i ryzyka przy spawaniu
Gdy materiał zostanie obciążony powyżej granicy plastyczności, powstają pęknięcia lub złomy. Może to wystąpić szczególnie w aluminium i stalach wysokowytrzymałych, ponieważ nie mają wyraźnej granicy plastyczności. Po przekroczeniu granicy plastyczności spoina może się silnie odkształcić, a nawet rozdzielić.
Praktyka warsztatowa i instrukcje postępowania
Aby respektować granicę plastyczności, w przypadku aluminium i stali wysokowytrzymałych naprężenia podczas spawania muszą być dokładnie kontrolowane. Maksymalne naprężenie powinno zawsze być poniżej granicy plastyczności. W aluminium jest to typowo około 200 do 300 MPa, w stalach wysokowytrzymałych może być wyższe, w zależności od konkretnego materiału.