Wodór dyfundujący
Udział wodoru w strukturze po krzepnięciu, który może swobodnie przemieszczać się przez sieć krystaliczną. Gromadzi się w miejscach defektów i może powodować pęknięcia opóźnione w spoinach.
Wodór podczas spawania to klasyczny problem. Pochodzi z wilgoci, rdzy lub zanieczyszczeń i dostaje się do łuku, a następnie wędruje do ciekłego jeziorka spoiny. Kiedy metal krzepnie, wodór nie może już ujść i później rozrywa strukturę – często dopiero po godzinach lub dniach. Nazywa się to pęknięciami zimnymi i są one szczególnie zdradliwe, bo nie widać ich od razu.
Aby tego uniknąć, obowiązuje prosta zasada: nie wpuszczaj wodoru od samego początku. Elektrody muszą być suche i zgodnie z przepisami ponownie wysuszone. Miejsce spoiny musi być czyste – czyli rdza, farba, olej i wilgoć usunięte. W przypadku stali krytycznych pomaga podgrzewanie wstępne, a po spawaniu nie należy zbyt szybko schładzać spoiny. Jeśli pracujesz ze stalami wysokowytrzymałymi, lepiej użyj materiałów dodatkowych o niskiej zawartości wodoru – mają one również odpowiednie oznaczenie.