Metoda przepuszczalności ultradźwiękowej
Metoda przejściowa to badanie ultradźwiękowe, w którym nadajnik i odbiornik umieszcza się po przeciwnych stronach badanego elementu, aby wykryć wewnętrzne defekty poprzez osłabienie intensywności. Często stosuje się ją do wykrywania pęknięć lub porów w metalach.
Fizykochemiczny mechanizm działania
Pakiet fal ultradźwiękowych jest emitowany przez nadajnik i propaguje przez badany element. Gdy dźwięk zostanie odbity lub pochłonięty w miejscu defektu (np. pęknięciu), zmienia się intensywność odbieranego sygnału. Odbiornik mierzy te zmiany i wyświetla sygnał.
Znaczenie metalurgiczne i ryzyko przy spawaniu
Metoda przejściowa jest szczególnie ważna w badaniu jakości spoin, ponieważ może wykryć mikroskopijne pęknięcia lub niepełne przetopienia. Niewłaściwe ustawienia lub zły kontakt między nadajnikiem a odbiornikiem mogą prowadzić do niewykrycia defektów, co stwarza ryzyko dla bezpieczeństwa elementu.
Praktyka warsztatowa i instrukcje postępowania
• Odległość nadajnik-odbiornik: Oba urządzenia muszą być ustawione tak, aby tworzyły linię prostą i mogły pokonać maksymalną grubość elementu. Typowa odległość to co najmniej 10 cm.
• Częstotliwość fali: W zależności od materiału i rodzaju defektów dobiera się odpowiednią częstotliwość. Dla metali o wysokiej gęstości (np. stal) stosuje się częstotliwości między 2,5 MHz a 10 MHz.
• Kalibracja: Przed każdym badaniem urządzenie musi być skalibrowane, aby zapewnić poprawność pomiarów. Obejmuje to ustawienie odpowiedniego progu na odbiorniku.