Technika dyfrakcji czasu przejścia
Technika dyfrakcji czasu przejścia to metoda ultradźwiękowa, która ugina fale dźwiękowe na krawędziach i wadach w spoinach. Mierzy wysokość i długość pęknięcia poprzez pomiar czasu przejścia fali.
Fizykochemiczny mechanizm działania
Technika dyfrakcji czasu przelotu wykorzystuje zjawisko ugięcia fali dźwiękowej. Przy kontakcie z krawędziami lub wadami w spoinie zmienia się kierunek i prędkość dźwięku. Czas, jaki dźwięk potrzebuje na przejście od nadajnika do odbiornika, zmienia się w zależności od położenia i wielkości wady.
Znaczenie metalurgiczne i ryzyko przy spawaniu
Technika ta wykrywa mikroskopijne pęknięcia lub odkształcenia w spoinach, które nie są widoczne. Zbyt duża wysokość lub długość pęknięcia może prowadzić do tworzenia się wtrąceń i w konsekwencji do awarii elementu. Dyfrakcja czasu przelotu jest szczególnie ważna w zastosowaniach o dużym obciążeniu, takich jak budowa maszyn czy lotnictwo.
Praktyka warsztatowa i zalecenia
Aby zastosować technikę dyfrakcji czasu przelotu, potrzebujesz defektoskopu ultradźwiękowego z odpowiednim oprogramowaniem. Nadajnik dźwięku umieszcza się na spoinie, a odbiornik przesuwa się wzdłuż spoiny. Pomiar czasu odbywa się w mikrosekundach. Wysokość pęknięcia powyżej 0,5 mm lub długość pęknięcia powyżej 1 cm jest krytyczna i wskazuje na potencjalną awarię.