Konwencjonalna granica plastyczności
Konwencjonalna granica plastyczności to maksymalne naprężenie rozciągające, przy którym materiał pozostaje jeszcze odkształcalny plastycznie i osiąga określone odkształcenie około 0,2 %. Stosuje się ją, gdy na wykresie nie widać wyraźnego punktu granicy plastyczności.
Fizykochemiczny mechanizm działania
Konwencjonalna granica plastyczności (CSG) odnosi się do maksymalnego naprężenia rozciągającego, przy którym materiał pozostaje odkształcalny plastycznie i osiąga odkształcenie około 0,2 %. Ta wartość jest często stosowana, gdy na wykresie naprężenie-odkształcenie nie widać wyraźnego punktu granicy plastyczności.
Znaczenie metalurgiczne i ryzyka przy spawaniu
Jeśli konwencjonalna granica plastyczności zostanie przekroczona, materiał może przejść w stan twardy jak szkło. Zwiększa to podatność na pęknięcia i zmienia zachowanie mechaniczne materiału. Przy spawaniu ważne jest, aby zapewnić, że naprężenia pozostaną poniżej tej granicy, żeby zagwarantować bezpieczne i ciągliwe połączenie.
Praktyka warsztatowa i zalecenia
Aby zapewnić, że konwencjonalna granica plastyczności nie zostanie przekroczona, należy podjąć następujące środki:
• Ograniczyć maksymalne naprężenie rozciągające podczas spawania do 90 % CSG.
• Przy ciężkich materiałach lub wysokich naprężeniach kontrolować chłodzenie i prowadzić je powoli, aby ustabilizować strukturę.
• W razie potrzeby można przeprowadzić test mechaniczny, aby określić rzeczywistą granicę plastyczności materiału.