Choroba miedzi tlenowej
Pęknięcia międzykrystaliczne w miedzi zawierającej tlen, spowodowane reakcją dyfundującego wodoru z tlenkiem miedzi(I) tworzącą pęcherzyki pary wodnej w podwyższonych temperaturach.
Fizykochemiczny mechanizm działania
Choroba miedzi i tlenu powstaje w wyniku reakcji dyfundującego wodoru z tlenkiem miedzi(I) do pęcherzyków pary wodnej. Pęcherzyki te rozszerzają się i prowadzą do zniszczenia struktury krystalicznej miedzi, co powoduje pęknięcia międzykrystaliczne.
Znaczenie metalurgiczne i ryzyko podczas spawania
Choroba miedzi i tlenu może prowadzić do znacznego zmniejszenia właściwości mechanicznych materiału, w tym utraty wytrzymałości i ciągliwości. Zwiększa to podatność na pęknięcia i może prowadzić do przedwczesnego uszkodzenia elementu.
Praktyka warsztatowa i instrukcje postępowania
Aby uniknąć choroby miedzi i tlenu, należy podjąć następujące środki:
• Zmniejsz ilość wody w strefie spawania poprzez staranne osuszanie i suszenie.
• Stosuj ochronne gazy bogate w tlen, takie jak argon lub hel, aby zapobiec tworzeniu się pęcherzyków pary wodnej.
• Utrzymuj temperaturę miedzi poniżej 100 °C podczas spawania, ponieważ spowalnia to reakcję wodoru z tlenkiem miedzi(I).