Odcynkowanie miedzi z cynkiem
Odcynkowanie miedzi z cynkiem to selektywna korozja mosiądzu, podczas której cynk jest wypłukiwany, pozostawiając porowatą, bogatą w miedź pozostałość. Prowadzi to do utraty integralności mechanicznej.
Fizykochemiczny mechanizm działania
Odcynkowanie miedziowo-cynkowe to reakcja chemiczna między mosiądzem (stopem miedzi i cynku) a środowiskiem korozyjnym, takim jak powietrze lub woda. W procesie korozji cynk jest preferencyjnie rozpuszczany ze stopu, ponieważ jest bardziej podatny na reakcję niż miedź. Prowadzi to do rozpuszczenia cynku w postaci jonów chlorkowych (np. kwas siarkowy) i pozostawienia bogatej w miedź osnowy resztkowej.
Znaczenie metalurgiczne i zagrożenia przy spawaniu
Odcynkowanie może prowadzić do silnej zmiany struktury spoiny. Porowata, bogata w miedź osnowa resztkowa jest mniej stabilna mechanicznie i traci ciągliwość oraz wytrzymałość. Zwiększa to podatność na pęknięcia i pęknięcia na gorąco. Ponadto uszkodzenia od odcynkowania mogą znacznie skrócić trwałość elementów.
Praktyka warsztatowa i instrukcje postępowania
Aby uniknąć odcynkowania miedziowo-cynkowego, elementy mosiężne należy przed spawaniem dokładnie oczyścić i osuszyć. Przy wyborze metody spawania należy upewnić się, że jest odpowiednia dla mosiądzu i nie powoduje dodatkowej korozji. Prawidłowe chłodzenie po spawaniu może również pomóc w zapobieganiu lub ograniczeniu odcynkowania.