Ledeburyt-II
Ledeburyt-II to forma przemiany ledeburytu, w której austenit został przekształcony w perlit lub cementyt wtórny. Ta faza wpływa na właściwości mechaniczne twardych gatunków żeliwa.
Fizykochemiczny mechanizm działania
Ledeburyt-II powstaje przez przemianę ledeburytu pierwotnego, w której składnik austenityczny przekształca się w perlit lub cementyt wtórny. Proces ten zachodzi w określonych temperaturach i warunkach czasowych w żeliwie.
Znaczenie metalurgiczne i ryzyka przy spawaniu
Skłonność do tworzenia ledeburytu-II może prowadzić do zwiększonego gromadzenia naprężeń, ponieważ perlit i cementyt wtórny są mniej sprężyste niż austenit. Może to powodować pęknięcia lub pękanie w strefie spawania, jeśli spoina nie zostanie prawidłowo schłodzona.
Praktyka warsztatowa i instrukcje postępowania
Aby zminimalizować ryzyko pęknięć i pękania, ważne jest, aby spoina stygła powoli i w kontrolowany sposób. Czas chłodzenia powinien wynosić co najmniej 10 sekund, aby zapewnić równomierne chłodzenie. Unikaj szybkiego chłodzenia, ponieważ może to prowadzić do gromadzenia naprężeń.