Wodór resztkowy w spoinie
Ilość wodoru pozostająca w spoinie po zakrzepnięciu, którą należy zminimalizować poprzez obróbkę cieplną. Wysokie pozostałości zagrażają integralności strukturalnej połączenia.
Fizykochemiczny mechanizm działania
Wodór może podczas procesu spawania dostać się do metalu i wiązać się tam jako wodorki. Po zakrzepnięciu część pozostaje w materiale, co określa się jako wodór resztkowy.
Znaczenie metalurgiczne i ryzyko podczas spawania
Wysoka zawartość wodoru resztkowego może prowadzić do pęknięć i odkształceń, szczególnie pod obciążeniem mechanicznym. Może również wpływać na ciągliwość materiału i prowadzić do pęknięć gorących.
Praktyka warsztatowa i instrukcje postępowania
Aby zminimalizować zawartość wodoru resztkowego, spoinę po zakrzepnięciu przetrzymuje się w piecu do obróbki cieplnej (temperatura ok. 500-600 °C). Czas obróbki zależy od materiału i metody spawania, ale powinien wynosić co najmniej 2 godzin.