Badanie prześwietlaniem rzutowym
Badanie prześwietlaniem rzutowym wykorzystuje punktowe źródła promieniowania do kontrastowego obrazowania drobnych pęknięć lub porów w częściach metalowych. Wykorzystywany jest efekt powiększenia geometrycznego.
Fizykochemiczny mechanizm działania
Badanie cieniowe wykorzystuje punktowe źródła promieniowania, takie jak rentgen czy gamma. Promienie te przenikają przez metal i są rejestrowane na kliszy lub cyfrowej płycie detektora. Powiększenie geometrycznych kształtów (takich jak pęknięcia czy pory) uzyskuje się dzięki specjalnej geometrii układu, w którym źródło i detektor są umieszczone stosunkowo daleko od siebie.
Znaczenie metalurgiczne i ryzyko podczas spawania
Badanie to jest szczególnie przydatne do wykrywania drobnych pęknięć lub porów w obszarze spoin, ponieważ zapewnia wysoką rozdzielczość i dokładne określenie położenia. Zbyt mała odległość między źródłem a detektorem może prowadzić do niewystarczającego powiększenia, natomiast zbyt duża odległość pogarsza jakość obrazu. Nieprawidłowe ustawienia mogą spowodować, że mniejsze wady będą niewidoczne lub błędnie interpretowane.
Praktyka warsztatowa i instrukcje działania
Aby badanie cieniowe było skuteczne, ważne jest zachowanie prawidłowej geometrii układu. Oznacza to, że odległość między źródłem a detektorem oraz odległość między źródłem a próbką muszą być dokładnie utrzymane. Typowe ustawienie może wyglądać następująco: odległość źródło-detektor wynosi 100 cm, a odległość próbka-źródło wynosi 50 cm. Źródło promieniowania powinno być ustawione równolegle do próbki, aby zapewnić wyraźne powiększenie.