Mieszanka gazów osłonowych
Mieszanka gazów osłonowych to kombinacja argonu, CO2 lub helu. Steruje łukiem i dopływem ciepła oraz redukuje rozpryski i pory. Dzięki temu spawacz precyzyjnie dopasowuje wtopienie do materiału i grubości blachy.
Fizykochemiczny mechanizm działania
W łuku elektrycznym gazy ulegają jonizacji. Argon jonizuje łatwo, łuk pali się stabilnie, a wtopienie jest płytkie. CO2 rozkłada się w wysokiej temperaturze na CO i O, co kosztuje energię z łuku. Łuk staje się gorętszy i wnika głębiej w materiał. Hel jonizuje trudno, ale wytwarza bardzo gorący łuk o wysokim przekazywaniu ciepła. Stosunek mieszanki określa gęstość energii i zachowanie jeziorka spawalniczego.
Znaczenie metalurgiczne i ryzyko podczas spawania
CO2 w gazie osłonowym rozkłada się w łuku. Uwolniony tlen utlenia pierwiastki stopowe, takie jak mangan i krzem. Węgiel z CO2 może przejść do spoiny i zwiększyć twardość. Zbyt dużo CO2 (powyżej 25 %) powoduje kruchość spoiny i skłonność do pęknięć. Zbyt mało CO2 (poniżej 5 %) prowadzi do płytkiego wtopienia i słabej przyczepności do krawędzi. Hel znacznie zwiększa ilość wprowadzanego ciepła, przy cienkich blachach powoduje odkształcenia. Niewłaściwy gaz do materiału powoduje pory lub utlenianie.
Praktyka warsztatowa i instrukcje postępowania
Dobierz gaz mieszany do materiału: Do stali niestopowej użyj 82 % argonu + 18 % CO2. Do stali nierdzewnej użyj 97,5 % argonu + 2,5 % CO2. Do aluminium użyj czystego argonu lub 70 % argonu + 30 % helu. Ustaw przepływ gazu na 10 do 15 litrów na minutę. Przed każdym spawaniem sprawdź dyszę gazową pod kątem zatkania. Butle gazowe przechowuj pionowo i w suchym miejscu.