Twardość skleroskopowa
Twardość skleroskopowa mierzy twardość sprężystą materiału poprzez pomiar wysokości odbicia młotka z końcówką diamentową. Wyższa wysokość odbicia oznacza mniejszą twardość.
Fizykochemiczny mechanizm działania
Młotek udarowy z końcówką diamentową jest zrzucany z ustalonej wysokości na próbkę. Energia upadku jest częściowo zamieniana na ruch, a częściowo na odkształcenie próbki. Wysokość odbicia zależy od właściwości sprężystych próbki: im twardszy materiał, tym wyżej młotek odskakuje.
Znaczenie metalurgiczne i ryzyka przy spawaniu
Twardość skleroskopowa daje wskaźnik twardości sprężystej materiału. Przy zbyt wysokim stopniu twardości materiał może być podatny na pęknięcia i złamania, natomiast przy zbyt niskim stopniu twardości może dojść do odkształcenia plastycznego. W spawalnictwie ważne jest, aby twardość w stanie zimnym nie była zbyt wysoka, aby zapobiec pęknięciom.
Praktyka warsztatowa i instrukcje postępowania
Aby uzyskać dokładny stopień twardości skleroskopowej, młotek udarowy zrzuca się z wysokości 10 cm. Mierzy się wysokość odbicia i porównuje z tabelą porównawczą twardości. Typowy materiał, taki jak stal, powinien mieć stopień twardości od 45 do 60 HRC. Przy nietypowo wysokich lub niskich wartościach należy sprawdzić parametry spawania, aby uniknąć pęknięć lub odkształceń plastycznych.