Elektroda wolframowa torowana

Fizykochemiczny mechanizm działania

Pręt elektrody składa się z wolframu z dodatkiem od 1 do 2 % tlenku toru (ThO2). Tlenek toru obniża pracę wyjścia elektronów na końcówce. Dzięki temu elektrony są emitowane z pręta już przy niższym napięciu. Łuk zapala się łatwiej i pali się stabilniej. Końcówka elektrody pozostaje chłodniejsza, bo mniej energii potrzeba na emisję elektronów. Dzięki temu końcówka dłużej zachowuje kształt, a pręt może przenosić wyższe prądy. Tor jest pierwiastkiem promieniotwórczym. Emiter alfa znajduje się w pręcie jako tlenek i uwalnia się jako pył podczas szlifowania.

Znaczenie metalurgiczne i ryzyko podczas spawania

Tlenek toru praktycznie nie przedostaje się do jeziorka spawalniczego. Spoin nie zmienia się metalurgicznie. Główne ryzyko wiąże się z obchodzeniem się z elektrodą. Podczas szlifowania powstaje radioaktywny drobny pył. Ten pył może dostać się do płuc i tam stale promieniować. Należy też unikać kontaktu pyłu ze skórą. Przy spawaniu prądem przemiennym elektroda może szybciej się zużywać, a łuk staje się niestabilny. Elektroda jest zoptymalizowana do spawania prądem stałym.

Praktyka warsztatowa i zalecenia

Elektrod torowanych używaj tylko do spawania prądem stałym stali, stali nierdzewnej i stopów niklu. Podczas szlifowania zawsze stosuj odsysanie bezpośrednio przy tarczy szlifierskiej albo szlifuj na mokro. Noś maskę oddechową klasy FFP3 i rękawice jednorazowe. Używaj osobnej tarczy szlifierskiej tylko do elektrod torowanych. Pył szlifierski zbieraj w zamkniętym pojemniku i utylizuj jako radioaktywne odpady specjalne. W większości zastosowań elektrody wolframowe z lantanem (złote/niebieskie) lub cerem (szare) są równoważnym, nieradioaktywnym zamiennikiem. Przed zakupem sprawdź kodowanie kolorami: czerwony oznacza zawartość tlenku toru (2 % ThO2), żółty oznacza 1 % ThO2. Przy nowych zakupach preferuj nieradioaktywne alternatywy.