Technika badania dyfrakcją czasu przelotu
Technika badania dyfrakcją czasu przelotu to metoda ultradźwiękowa, która wykorzystuje dyfrakcję fal na wierzchołkach pęknięć do dokładnego pomiaru wad. Wymaga dwóch głowic i zapewnia wysoką czułość detekcji.
Fizykochemiczny mechanizm działania
Dyfrakcja czasu przejścia (TOFD) wykorzystuje fale ultradźwiękowe, które uginają się na wierzchołkach pęknięć. Mierzy się czas przejścia fal i analizuje go w celu określenia pionowego zasięgu i głębokości wad.
Znaczenie metalurgiczne i ryzyko podczas spawania
TOFD jest szczególnie przydatna do badania wad spoin, takich jak pęknięcia lub odkształcenia. Niedokładny pomiar może prowadzić do błędnych wyników i ukrywać potencjalne zagrożenia bezpieczeństwa.
Praktyka warsztatowa i instrukcje postępowania
Użyj dwóch głowic ultradźwiękowych: nadawczej i odbiorczej. Ustaw je równolegle do osi spoiny. Odległość między głowicami powinna wynosić 50 do 100 mm. Zmierz czas przejścia fal z dokładnością ±2 µs i zinterpretuj wynik na podstawie diagramu TOFD.