Przełom transkrystaliczny
Pęknięcie transkrystaliczne to pęknięcie, które nie biegnie wzdłuż granic kryształów i prowadzi do drobnych porów. Zwiększa to ciągliwość materiału.
Fizykochemiczny mechanizm działania
Pęknięcie transkrystaliczne występuje, gdy szczelina przebiega przez materiał, a nie wzdłuż granic kryształów. Prowadzi to do drobnego tworzenia się porfirów, przy czym ziarno materiału ulega powiększeniu.
Znaczenie metalurgiczne i ryzyko przy spawaniu
Pęknięcie transkrystaliczne może prowadzić do zwiększonej ciągliwości, co w niektórych zastosowaniach może być pozytywne. Jednak może również prowadzić do drobnych porfirów i powiększonego ziarna, co czyni materiał bardziej podatnym na pęknięcia. Może to powodować problemy szczególnie przy wysokich obciążeniach mechanicznych.
Praktyka warsztatowa i instrukcje postępowania
Aby zminimalizować pęknięcie transkrystaliczne, ważne jest zapewnienie starannego chłodzenia spoiny. Można to osiągnąć stosując wodę chłodzącą lub specjalne gazy chłodzące. Szybkość chłodzenia powinna być ustawiona tak, aby struktura nie chłodziła się zbyt szybko (co prowadzi do twardego jak szkło martensytu) ani zbyt wolno (co prowadzi do powiększonego ziarna). Optymalny czas chłodzenia od 10 do 20 sekund jest często zalecany, w zależności od konkretnego materiału.