Metoda dyfrakcji czasu przejścia
Metoda dyfrakcji czasu przejścia mierzy czas, w którym fale ultradźwiękowe odbijają się od wierzchołków pęknięć. Umożliwia to dokładne określenie wad w materiale.
Mechanizm działania fizykochemicznego
Metoda dyfrakcyjna czasu przejścia wykorzystuje właściwości dyfrakcyjne fal ultradźwiękowych. Fale te są prowadzone przez materiał i odbijane od wad, takich jak pęknięcia. Czas potrzebny falom na powrót od nadajnika do odbiornika zależy od odległości i wielkości wady.
Znaczenie metalurgiczne i ryzyko podczas spawania
Ta metoda jest szczególnie ważna do badania jakości spoin. Pozwala wykrywać pęknięcia i inne wady wewnętrzne z dużą precyzją, co poprawia bezpieczeństwo i niezawodność komponentów. Błędna interpretacja lub problemy techniczne przy ustawieniu aparatu ultradźwiękowego mogą prowadzić do niedokładnych wyników, co skutkuje błędną oceną jakości spoiny.
Praktyka warsztatowa i instrukcje postępowania
Aby poprawnie zastosować metodę dyfrakcyjną czasu przejścia, należy przestrzegać następujących kroków:
• Konfiguracja aparatu: Upewnij się, że aparat ultradźwiękowy jest poprawnie skalibrowany, a napięcie fal ustawione na zalecaną wartość (zazwyczaj 2 MHz dla metali).
• Przygotowanie materiału: Usuń wszelkie nierówności powierzchni i kurz z badanej powierzchni, aby zapewnić wyraźne przenoszenie ultradźwięków.
• Przeprowadzenie badania: Wyślij fale ultradźwiękowe do spoiny i obserwuj odbicia od ewentualnych wad. Pomiar czasu wykonuje program aparatu.
• Ocena wyników: Użyj zmierzonego czasu przejścia do obliczenia wielkości i głębokości wady. Porównaj wyniki z dopuszczalnymi normami dla konkretnego zastosowania.