Badanie ultradźwiękowe zerowym kątem padania
Badanie ultradźwiękowe zerowym kątem padania to metoda wykrywania płaskich pęknięć i rozwarstwień w metalach za pomocą fal podłużnych. Stosowana jest przed przygotowaniem spoiny do badania materiału rodzimego.
Fizykochemiczny mechanizm działania
Badanie ultradźwiękowe zerowego stopnia wykorzystuje fale podłużne, które są wprowadzane prostopadle do kierunku wiązki. Fale te odbijają się od płaskich pęknięć i rozwarstwień w materiale i są rejestrowane przez odbiornik.
Znaczenie metalurgiczne i ryzyko podczas spawania
Badanie pomaga wykryć płaskie pęknięcia i rozwarstwienia, które mogą wpływać na zachowanie spawalnicze. Nieznane lub nieleczone defekty mogą prowadzić do pęknięć w spoinie, co zagraża bezpieczeństwu i trwałości elementu.
Praktyka warsztatowa i instrukcje postępowania
Przed przeprowadzeniem badania element musi być czysty i suchy. Wiązka ultradźwiękowa powinna być wprowadzana prostopadle do płaskiego pęknięcia. Częstotliwość fal wynosi zazwyczaj 2,5 MHz dla stali. Odbicie oznacza płaskie pęknięcie lub rozwarstwienie. Wyniki należy dokładnie udokumentować i podzielić się nimi z klientem.