Twardość Vickersa
Twardość Vickersa mierzy twardość materiału za pomocą piramidalnego diamentowego wgłębnika. Twardość oblicza się jako iloraz siły obciążenia i powierzchni bocznej odcisku.
Fizykochemiczny mechanizm działania
Twardość Vickersa określa się przez wciśnięcie piramidialnego diamentowego wgłębnika w materiał. Wgłębnik ma kąt wierzchołkowy 136 stopni i po wciśnięciu pozostawia odcisk w materiale. Twardość materiału wynika z ilorazu przyłożonej siły próbnej i pola powierzchni bocznej trwałego odcisku.
Znaczenie metalurgiczne i ryzyka podczas spawania
Twardość Vickersa jest ważną miarą twardości stali i innych metali. Zbyt wysoka twardość może prowadzić do ryzyka pękania, podczas gdy zbyt niska twardość czyni materiał zbyt miękkim i traci on ciągliwość. Podczas spawania kluczowe jest, aby twardość materiału pozostawała w optymalnym zakresie, aby uzyskać bezpieczne i trwałe połączenie.
Praktyka warsztatowa i instrukcje postępowania
Aby zmierzyć twardość Vickersa, stosuje się specjalny mikroskop. Siła próbna podawana jest w niutonach (N), a wynik wyrażany jest jako liczba twardości HV (twardość Vickersa). Dla stali za cel przyjmuje się twardość od 200 do 450 HV. Przy zbyt wysokiej twardości spoina może być podatna na pęknięcia, podczas gdy zbyt niska twardość czyni materiał zbyt miękkim i traci on ciągliwość.