Efekt pułapkowania wodoru
Odwracalne lub nieodwracalne wychwytywanie dyfundującego wodoru na defektach sieci, wydzieleniach lub granicach ziaren. Zmniejsza to ilość swobodnie poruszających się atomów wodoru i obniża ryzyko pęknięć.
Wodór może osadzać się w spoinie i w strefie wpływu ciepła i powodować tam uszkodzenia. Jeśli zatrzyma się na defektach sieci lub wtrąceniach, to nawet dobrze, bo wtedy nie może już wędrować i nie wyrządzi szkód. Problemem jest wolny, ruchliwy wodór, który prowadzi do pęknięć, zwłaszcza w twardych strukturach.
W praktyce oznacza to: musisz usunąć wodór ze spoiny, zanim ostygnie zbyt mocno. Powolne chłodzenie lub wyżarzanie bezpośrednio po spawaniu pomaga wodór usunąć. Jeśli schłodzisz zbyt szybko, otrzymasz twardą, kruchą strukturę, a wodór pozostanie w środku – wtedy spoina pęknie. Lepiej więc utrzymywać spoinę w cieple i pozwolić jej powoli stygnąć – to najbezpieczniejszy sposób.