Korozja wodorowa
Korozja wodorowa: atomowy wodór jest wbudowywany w sieć metaliczną, co prowadzi do pęcherzy i kruchości. Zmniejsza to ciągliwość i zwiększa ryzyko pęknięć.
Fizykochemiczny mechanizm działania
Korozja wodorowa (TIG) powstaje w wyniku wprowadzenia atomowego wodoru do sieci krystalicznej metalu. Dzieje się to podczas reakcji korozyjnych, kiedy wodór jest pobierany z otaczającego środowiska i zatrzymywany w sieci.
Znaczenie metalurgiczne i ryzyko podczas spawania
Wprowadzenie wodoru prowadzi do powstawania pęcherzy wewnętrznych lub kruchości metalu. To znacznie zmniejsza ciągliwość i zwiększa ryzyko pęknięć, szczególnie przy wysokich obciążeniach mechanicznych. Korozja wodorowa może również prowadzić do widocznej utraty wytrzymałości i nieoczekiwanego pękania materiału.
Praktyka warsztatowa i instrukcje postępowania
Aby uniknąć lub zminimalizować korozję wodorową, ważne jest:
• Szybkie schładzanie spoiny, aby obniżyć ciśnienie wodoru w sieci.
• W przypadku stali sztywnych (takich jak martenzytyczne) przeprowadzenie starannej obróbki po spawaniu, np. przez austenityzację lub odpuszczanie.
• Dobór parametrów spawania (napięcie, prędkość) tak, aby kruchość była minimalna.
• W specjalnych zastosowaniach może być konieczne usunięcie wodoru przez przyspieszenie wodorowe lub obróbkę na zimno.