Kruchość wodorowa tytanu

Dokładnie, wodór to klasyka przy tytanie. Dyfunduje do strefy wpływu ciepła i tworzy tam twarde, kruche wodorki. To staje się szkliste i pęka później pod obciążeniem, często dopiero po godzinach lub dniach. Dlatego: zalej strefę spawania i stygnący materiał gazem osłonowym, aż będzie naprawdę zimny. Wszystko, co ma kontakt z gorącym obszarem, musi być absolutnie wolne od tłuszczu i wilgoci – w tym drut. Jeśli będziesz niechlujny, dostaniesz drobne pęknięcia, które zobaczysz dopiero, gdy będzie za późno.