ความเครียดตกค้างชนิดที่สอง

กลไกการออกฤทธิ์ทางกายภาพ-เคมี

ความเครียดตกค้างชนิดที่สองเกิดขึ้นเมื่อผลึกหรือเกรนที่อยู่ข้างเคียงถูกเปลี่ยนรูปแตกต่างกัน ความเครียดเหล่านี้เป็นระดับจุลภาคและส่งผลข้ามขอบเขตของแต่ละเกรน

ความสำคัญทางโลหะวิทยาและความเสี่ยงในการเชื่อม

ความเครียดตกค้างชนิดที่สองสามารถนำไปสู่สภาวะการเปลี่ยนรูประดับจุลภาค ซึ่งทำให้วัสดุแข็งตัวและความเหนียวลดลง มันเพิ่มความเสี่ยงต่อการแตกร้าวและการสึกหรอ ในแนวเชื่อมอาจทำให้เกิดความไวต่อการแตกร้าวร้อนและแตกร้าวเย็นเพิ่มขึ้น

การปฏิบัติในโรงงานและคำแนะนำในการดำเนินการ

เพื่อลดความเครียดตกค้างชนิดที่สอง จำเป็นต้อง確保การเปลี่ยนรูปที่สม่ำเสมอของวัสดุในระหว่างกระบวนการเชื่อม ซึ่งสามารถทำได้โดยการเลือกพารามิเตอร์การเชื่อมที่เหมาะสมและการควบคุมขั้นตอนการระบายความร้อน อัตราการระบายความร้อนที่เหมาะสม (t8/5) จาก 10 ถึง 20 วินาที มักเป็นสิ่งที่แนะนำเพื่อให้ได้โครงสร้างเกรนที่สม่ำเสมอ