การแยกตัวผกผัน
การเพิ่มความเข้มข้นแบบผกผันคือการสะสมของธาตุที่มีจุดหลอมเหลวต่ำบริเวณขอบของแนวเชื่อมที่เกิดจากน้ำหลอมเหลวคงเหลือ ซึ่งทำให้เกิดความแข็งแบบกระจายตัวละเอียดและเพิ่มความเสี่ยงต่อการแตกร้าว
กลไกทางฟิสิกส์-เคมี
การเพิ่มความเข้มข้นแบบผกผันเกิดขึ้นเมื่อธาตุที่มีจุดหลอมเหลวต่ำ เช่น ซิลิคอน หรือ กำมะถัน หลอมเหลวคงเหลือและสะสมตัวในช่อง capillaries บริเวณขอบของแนวเชื่อม ปรากฏการณ์นี้เกิดจากความแตกต่างของจุดหลอมเหลวและการพาความร้อนในโลหะหลอมเหลว
ความสำคัญทางโลหะวิทยาและความเสี่ยงในการเชื่อม
การเพิ่มความเข้มข้นแบบผกผันทำให้เกิดความแข็งแบบกระจายตัวละเอียดบริเวณขอบแนวเชื่อม ซึ่งเพิ่มการเกิดรอยแตก ความเหนียวและสมบัติทางกลของแนวเชื่อมลดลง เนื่องจากโลหะในบริเวณเหล่านี้แข็งเกินไปและมีความสามารถในการเปลี่ยนรูปพลาสติกได้ไม่ดี
การปฏิบัติในโรงงานและคำแนะนำ
เพื่อหลีกเลี่ยงการเพิ่มความเข้มข้นแบบผกผัน ควรลดเวลาหลอมเหลวให้สั้นที่สุดและทำให้การเย็นตัวสม่ำเสมอ แรงดันไฟเชื่อมสูงและการลดลงของแรงดันไฟต่ำระหว่างการเย็นตัวช่วยป้องกันน้ำหลอมเหลวคงเหลือ สำหรับเหล็กที่เชื่อมยากควรทำการอบคืนตัวสั้นๆ เพื่อให้ความแข็งสม่ำเสมอ